در شبانه روز دو نوبت یكی نزدیك طلوع و دیگری نزدیك غروب آفتاب در روی سر در شرقی صحن انقلاب (عتیق ) در محل مخصوصی بهنام نقاره خانه كه برای این كار ساخته شده است ،‌نقاره نواخته می شود.
برای انجام این كار 11 نفر به نوبت انجام وظیفه می كنند كه به آنها « عمله شكوه » می گویند . نواختن نقاره كه به جهت آگاهی از نزدیك شدن پایان وقت نماز است به وسیل « طبل »‌و« كرنا » انجام می شود و در طول سال جز دو ماه محرم و صفر و سایر ایام سوگواری همه روز نقاره نواخته می شود . طبلها ذكری ندارند و فقط به عنوان «كوس شادمانه » و همنواز از شروع تا خاتمه باكرناها نواخته می شوند . در صورتی كه كرناها ذكری دارند كه در سه دست یا سه نوبت با دمیدن به صدا در می آیند و ذكر آنها كه سینه به سینه نقل شده است چنین می باشد :‌
دست اول :‌ « سرنواز » كرنا را به طرف گنبد حضرت به عنوان سلام می گیرد و چنین می دمد « سلطان دین و عقبی علی بن موسی الرضا » پس نوازان كه تعداد آنها چهارنفر می باشد جواب می دهند « امام رضا » سرنواز مجددا با سر كرنا به طرف گنبد حضرت اشاره می كند و چنین می نوازد « امام رضا » پس نوازان جواب دست دوم :‌كرنای سرنواز ذكر می كند « مولی ، ‌مولی ، ‌مولی علی بن موسی الرضا » پس نوازان جواب می دهند « رضا جان » . سرنواز سر كرنا را به طرف گنبد حضرت می گیرد و ذكر می كند « یا امام غریب یا امام رضا » دست سوم :‌كرنای سرنواز ذكر می كند » دوران دوران امام رضاست ) در این موقع طبلها به عنوان شادی طبلهای خود را به صدا در می آورند ،‌این طبل به « كوس شادمانه » معروف است . مجددا سرنواز كرنا می كند « دوران دوران امام رضاست دادرس بیچارگان ». پس نوازان پاسخ می دهند « ای داد رس درماندگان » موقعی كه پس نوازان می خواهند كرنای خود را برزمین بگذارند سرنواز می گوید : « فریاد رس» این صحن كه در مشرق حرم مطهر واقع شده از بناهای زمان « فتحعلی شاه » قاجار می باشد . طول آن 85 و عرض آن 54متر است . این صحن دارای چهارایوان است . مشهورترین آنها ایوان طلاست كه متصل به حرم می باشد ،‌و در زمان « ناصرالدین شاه قاجار» طلاكاری شده است .